Hello,
Onlangs is ek gas gegee hier omdat daar in ‘n skrywe van my die erkenning was dat ek nie weet nie. Wat ek nie geweet het nie, was hoe om die werkloosheid hier en global die hoof te bied nie. Latere bevestiging het aangedui dat die IMF en G20 ook nie weet nie. Dit beteken nie daar is nie idees of spekulasies wat ondersoek kan word nie, maar dit maak ‘n definitiewe stelling onmoontlik soos, doen a, b, c, d en e, en alles sal wel wees.
In die International Herald Tribune van vandag is daar ‘n opstel wat hierdie kwessie aanspreek en is die temas soos volg:
There seems to be a widespread presumption that writing is prescriptive (or proscriptive) rather than simply observational or meditative. Confident authority is an appropriate tone for straight reportage, but it’s become the default of columnists, essayists and bloggers, one that’s so reflexive that some of them seem to forget it’s a pose.
This voice is trained into us early on, back in high school or Comp 101, when we’re taught to make our arguments as succinct and cogent as possible, omitting wishy-washy qualifications like “in my opinion.” You’d think these disclaimers could go without saying; every piece of writing includes the tacit caveat: Or I could be wrong. And yet quite a lot of readers respond to your personal observations with wounded outrage when they fail to reflect their own experience, as if you were proposing your idle speculation as totalitarian law.
This voice is trained into us early on, back in high school or Comp 101, when we’re taught to make our arguments as succinct and cogent as possible, omitting wishy-washy qualifications like “in my opinion.” You’d think these disclaimers could go without saying; every piece of writing includes the tacit caveat: Or I could be wrong. And yet quite a lot of readers respond to your personal observations with wounded outrage when they fail to reflect their own experience, as if you were proposing your idle speculation as totalitarian law.
This is another reason so many writers feel the need to impersonate someone wise or in possession of some marketable truth: it’s a function of insecurity, of fear. If we don’t assume some sort of expertise, why, exactly, should anyone bother reading us? The one thing no editorialist or commentator in any media is ever supposed to say is I don’t know: that they’re too ignorant about the science of climate change to have an informed opinion; that they frankly have no idea what to do about gun violence in this country; or that they’ve just never quite understood the Israeli-Palestinian conflict and in all honesty they’re sick of hearing about it. To admit to ignorance, uncertainty or ambivalence is to cede your place on the masthead, your slot on the program, and allow all the coveted eyeballs to turn instead to the next hack who’s more than happy to sell them all the answers.
Thucydides says: “Ignorance is bold, knowledge reserved.” The more someone knows about any given subject, the likelier he is to include a lot of boring, hard-to-follow caveats, complicating factors and exceptions in discussing it. Which is why, for example, climatologists, who have actually studied the data and know how to interpret it, tend to carefully hedge their claims, declining to assert any direct causality or make predictions, whereas professional obfuscators will confidently assure you that global warming is a lot of alarmist hooey. Affected certainty has more than rhetorical consequences. Opponents of the Iraq invasion couldn’t claim for a fact that Saddam Hussein didn’t have weapons of mass destruction, at least not with the same absolute certainty that its proponents knew that he did.
Thucydides says: “Ignorance is bold, knowledge reserved.” The more someone knows about any given subject, the likelier he is to include a lot of boring, hard-to-follow caveats, complicating factors and exceptions in discussing it. Which is why, for example, climatologists, who have actually studied the data and know how to interpret it, tend to carefully hedge their claims, declining to assert any direct causality or make predictions, whereas professional obfuscators will confidently assure you that global warming is a lot of alarmist hooey. Affected certainty has more than rhetorical consequences. Opponents of the Iraq invasion couldn’t claim for a fact that Saddam Hussein didn’t have weapons of mass destruction, at least not with the same absolute certainty that its proponents knew that he did.
Sarah Bakewell’s literary biography “How to Live.” Ms. Bakewell singles out the end of one passage in which Montaigne suggests that being self-aware of your own silliness and vanity at least puts you one up on those who aren’t, then shrugs, “But I don’t know.” It’s that implicit I don’t know at the heart of Montaigne’s essays — his frankness about being a foolish, flawed and biased human being — that she thinks has endeared him to centuries of readers and exasperated more plodding, systematic philosophers.
Daarom dan, ek weet nie, maar ek het ‘n paar idees, kom laat ons dit toets.
Baie dankie
Wouter
Kommentaar
Hoe kan iemand jou kwalik neem as jy nie weet nie; wie weet alles? Selfs George Claassen, wat so hand om die blaas met 'die wetenskap' is, weet nie hoe Mariette Theunissen dit regkry om boodskappe van die anderkant te ontvang nie.
Ek stem saam. maar ek kan verkeerd wees.
Beste Wouter,
Ek verwissel maar net 'n gedagte met betrekking tot jou laaste sin hieronder en nie met die doel om jou te beveg nie.
Jy skryf: "Wat ek nie geweet het nie, was hoe om die werkloosheid hier en global die hoof te bied nie. Latere bevestiging het aangedui dat die IMF en G20 ook nie weet nie."
Ek is bly jy het die woord "aangedui" gebruik, want dit sê vir my dat dit 'n vertolking is, en nie noodwendig as feitlik aanvaar is nie. Die IMF asook die Wêreld Bank het gesonde antwoorde, maar hulle is beperk tot advies toediening, en nie tot strategie opstelling en implementering daarvan vir enige land nie, en hoegenaamd nie aan hulle voorskritelik nie. Hulle magte berus deur enige finansiële hulp toediening te ontsê, indien aan hulle risiko-bestuur en risiko-beheer vereistes nie aan voldoen word nie. Sodoende kan hulle 'n land in 'n gegewe rigting indruk tot sodanige land se uiteindelike herstel.
Als voorbeeld. Griekeland is in die sop finansieel. Die Grieke het dit te lekker gekry met al die subsidies en staatshulp ontvang soos die staat gul geleende geld gespandeer het. Werkloosheid was op sy minimum. Toe bars die balon. Die geld het opgedroog en lenings was daar nie meer bekombaar nie. Besighede begin vou met die daaropvolgende werkloosheid. Die IMF, Wêreldbank en Europese Unie vereis "austerity measures". Die regering het bereidwilligheid verklaar, die kiesers skreeu NEE! Griekeland dreig om uit die EU te onttrek, die EU dreig om Griekeland uit te skop! In daardie opsig kan dit lyk asof die IMF, Wêreld Bank en die EU nie antwoorde het nie.
Die gesonde antwoorde is wel daar. Die betrokke land moet net eenvoudig bereid wees om sy sokkies op te trek en te aanvaar dat om weer uiteindelik solvent te kan word, dit 'n swaar tyd en harde werk eers sal moet voorafgaan. In 'n demokrasie is dit gewoonlik moeilik implimenteerbaar, want die kiesers verwag wonderwerke, en skop eenvoudig enige regering uit wat "austerity measures" wil implementeer.
Mbt die G20 lande. Hulle is ekonomies onafhanklike lande, en elkeen volg 'n afsonderlike ekonomiese beleid toepaslik vir die betrokke land, party meer suksesvol as die ander. Die G20 se bestaansreg is hoofsaaklik om onderlinge handeldryf te reguleer en te beskerm.
'n Paar jaar gelede het ons Manuel die banke ingekort wat 100% huislenings gegee het. Die koper moes 'n "stake" in sy eiendom hê, anders was die banke kwesbaar indien daar grootskaalse huise deur die banke teruggeneem word. Goeie raad en net betyds. In die VSA 'n paar jaar later het die land begin glip na 'n ressessie juis as gevolg van onbeheerde leningsbeleid van hulle banke. Amper te laat het die VSA 'n soortgelyke leningsbeleid ingestel.
Ons ekonomie is besig om te struikel as gevolg van twee faktore. 'n Rasgedrewe (ideologiese) ekonomie, en die onbeteulde mag van die Vakunies. Die wet van verminderde opbrengs (law of diminishing returns) is besig om sy tol in hierdie land te eis. (Oor die eerste 3 maande 100000 werk verloor). Die vervanging van vaardigheid met onervaring in alle marksektore, asook die onrealistiese prys van power-produktiewe arbeid, in vergeleke met ons mededingers in die globale "village".
In Zimbabwe het die wet van negatiewe opbrengs (law of negative returns) al 'n hele klompie jare gelede ingetree. Ek lees hierdie week hulle koop nou 65% van hulle kruideniersware van SA. Sodra hulle nie meer kan koop nie, sal aan hulle gegee moet word om te oorleef. Weereens 'n voorbeeld van 'n gesonde uitvoer ekonomie na 'n bankrot invoer ekonomie as gevolg van ideologie. (A loose; loose situation).
Jaco Fourie
Hello Jaco,
Hello Jaco,
Beste Wouter,
Jou respons 9 Mei het betrekking
,
Mooi (en diplomaties) uiteengesit. Ek het dit geniet. Wil net uitbrei oor wat jy soos volg gesê het:
“Ten opsigte van jou advies dat die lande hul spreekwoordelik 'spinasie' moet eet is dit juis die debat en die aspek waaroor daar nie ooreensteming is nie, 'ekonomiese soberheid' versus 'stimulasie'.
In hierdie aspek is ek met Paul Krugman, Nobel-pryswenner en ekonoom wat vir 'stimulasie' pleit, maar weet ook dat daardie skuld van die regering moet terug betaal word. (sal graag wil lees in watter konteks hy ‘stimulasie’ bepleit en vir watter land, want ‘stimulasie’ kos staatsgeld en is in baie gevalle nie haalbaar nie, met die beste motiewe in die wereld). Dit is baie moelik vir my om gemaklik te wees met 'n beleid wat baie mense sal laat 'krepeer' en is daarom lugtig vir 'ekonomiese soberheid', so goed soos daardie term ook al mag klink”.
Jy plaas ons twee in ‘n swart/wit; valk en duif situasie, ek vir besuinigings (austerity) maatreëls wat mense laat kripeer, en jy ‘n voorstander van ekonomiese stimulasie wat hoop laat geskied!!
My siening (asook ekonome s’n oor die algemeen) is dat beide besuiniging en stimulasie van ‘n ekonomie belangrik is, afhangende die gunstigheid van die ekonomiese klimaat vir ‘n betrokke land. Ierland kan doen met ‘stimulasie’ want sy geval is nie so erg soos Griekeland waar hulle tot « junk » staat verklaar is en ‘n risiko geword het om die hele Europa in die afgrond te sleep.
Daar is ook grade van besuiniging wat nie tot krepering lei nie, deurdat net in sekere sektore van die ekonomie besuinig word, met gepaardgaand stimulasie in ekonomiese sektore wat die ekonomie sal laat groei. Maw geld word rondgeskuif van sektore wat verliese toon na sektore wat groei kan stimuleer.
Afhangende die vorige ekonomiese beleid gevolg, kan besuiniging ‘n doelbewuste staatsbesluit wees om die ekonomie weer op dreef te kry, maar indien regstelling van die ekonomie nie betyds plaasvind nie, en lenings is nie meer bekombaar nie, is krepering ‘n gegewe (Zimbabwe ‘n tipiese voorbeeld. Sal nooit weer kan regkom nie sonder buitelandse gratis vrygewige finansiële inspuiting nie).
Lees die volle artikel wat te lank is vir hierdie forum waarvan ek uittreksels gekwoteer het, soos volg aangegee:
Jaco Fourie
Backgrounder
The Eurozone in Crisis "There was shockingly weak due diligence in assessing the suitability for entry into the euro, and equally weak application of the few rules that were supposed to police its operation," explains hedge fund manager Jason Manolopoulos in his 2011 book Greece's Odious Debt.
Following Maastricht, leaders of European countries with weaker economies tended to defer tougher budgetary measures because of domestic challenges. "The political price for those moves [mandated by Maastricht] was too high for countries like Italy, Spain, and eventually Greece, and they entered the euro without that deep restructuring," writes John Cabot University's Pavoncello. The effects were not immediately felt: The periphery states thrived in the first years of the euro, propelled by large infusions of liquidity and unprecedented access to credit from other eurozone states. At the same time, the "productive capacity" of the periphery was limited by rigid labor markets and a reduction of economic competitiveness.
The underlying structural issues in the eurozone periphery became increasingly visible following the global financial meltdown of 2007-2008. Liquidity quickly dried up and several states were left with unsustainable deficits and public debts greater than their GDP. By 2010, a sovereign debt crisis--most pronounced in Greece--was spreading throughout the periphery and imperiling the future of the eurozone. Between spring 2010 and spring 2011, the EU and the IMF acted to bail out Greece, Ireland, and Portugal.
Greece's debt crisis came to a head because of its massive spending and consumption, coupled with increased wages and government benefits, in the years following its adoption of the euro. In November 2009, it was revealed that Greece had manipulated its balance sheets prior to the global financial crisis to hide its debt. As a spring 2011 report by George Mason University's School of Public Policy (PDF) summed up: "The roots of Greece's fiscal calamity lie in prolonged deficit spending, economic mismanagement, government misreporting, and tax evasion."
The new plan requires Greece to cut its debt-to-GDP ratio to 124 percent by 2020, rather than 120 percent, while committing to bring its debt levels "substantially below" 110 percent by 2022.
Beste Wouter,
My response vir die volgende paar weke vorentoe gaan meer seldsaam geskied, weens my sondes (te veel vakansies vroeg in die jaar) wat my ingehaal het, en ek het nodig om doelwitte wat my werkgewer my die begin van die jaar gestel het om in te haal, anderste kry ek die trekpas.
Eerstens. Ek is saam met jou verheug om te sien dat jou bloedsel-tellings na wense is. Ek het ‘n vriend (73jr) wat na 18jaar se behandeling nog na iemand in sy 50s lyk. Met vandag se behandeling is die gevaar nie meer so erg soos in die verlede nie.
Tweedens. ‘n Paar vriendelike meningsverskille mbt wat jy hierbo geskryf het, nl: “(a) Dit was 'n vorige ideologie (apartheid) wat die ekonomie so ongelyk gemaak ………(b) vaar die wittes nog steeds die beste in die land met 'n mediaan inkomste van R360000 versus 'n mediaan inkomste van R60000 vir swartes”.
(a) Sedert 1652 was die ekonomie tussen blank en ander rasse hier in SA nooit ooit gelyk nie. Blankes het deurgans die bopunt van die lewe geniet ten koste van die ander rasse. Die sondes van apartheid was dat aparte gelykheid belowe was, maar nie gerealiseer kon word nie, maar mbt die ekonomie, soos met die vorige blanke geslagte, nie bereid was om die rykdom van die land met die ander rasse te deel nie. Apartheid se grootste ekonomiese eeuwel was werksresevering tot uitsluitlike voordeel vir blankes alleenlik.
(b) Om gemiddelde van oorgrote getalle met klein getalle te vergelyk is om appels met pere te vergelyk. Veronderstel daar is nul werkloosheid onder 4mil blankes, en die 40mil anderskleuriges het 25% werkloosheid. Bv. Almal, ongeag ras, wat werk het verdien dieselfde jaarlikse inkomste van se R100000. In die geval van die 4mil blankes sal die gemiddeld R100000 wees en die gemiddeld onder die 40mil anderskleuriges sal R75000 wees.
Anders gesien, op ‘n klein getal sal die Oppenheimers en Ruperts, ens onder die klein getal blankes die gemiddeld aansienlik opstoot, in vergeleke met die impak op groot getalle soos die inkomstes van swart rykes deur die Sekwales, ens.
Wees eerlik. Hoeveel blankes ken jy wat R30000/maand of meer verdien, tensy jy in een van die rykmansbuurte woon? Die regstellende aksie van die regering affekteer geensins die blanke rykes nie. Hierdie mense (‘n klein persentasie onder blankes) besit meerendeels die private kapitaal wat werk in die land verskaf. Dit affekteer ook nie diegene wat dit regverdig weens geleerdheid en vaardigheid nie, want hulle emigreer eenvoudig na lande wat hulle vir hulle waarde sal betaal. Die blankes wie se sosiale/ekonomiese status nie veel beter of slegter af is as die van anderskleuriges nie, dit is hulle wat die gevolge van rasse-diskrimineerende optredes van die regering voel. Dus is daar vandag omgekeerde gewettigde ongelykheid, wat ewe veroordeeld behoort te wees.
Onlangs in die Moot-koerantjie van Pretoria, word verslag gegee tot watter absurde lengtes die ANC optree. Daar is ‘n kinderhuis waarnatoe die howe kinders stuur wat van hulle ouers weggeneem word weens mishandeling, sekuele wandade, en die kriminele element onder kinders. Die howe stuur die kinders na sodanige sorgeenhede so naby aan die ouers se woning as moontlik. Die kinderhuis kies dus nie die kinders wat ingeneem word nie maar wel die howe. Waverley en die omliggende voorstede waarin hierdie sorgeenheid val, is oorwegende blank. Die staat het onlangs vir borge van hierdie kinderhuis se vryskelding vir belasting aftrekking van hul donasies teruggetrek, omrede die plek 70% blank en net 30% anderskleurig is, ten gevolg dat hulle nou met amper geen borge meer sit nie, tot nadeel van beide blank en anderskleurige kinders in die kinderhuis.
Die enigste aanvaarbare maatstaf wat toegepas behoort te word is meriete gedrewe, nie die persoon se sosiale status, ras, godsdiens, ens nie.
Ek weet nie hoe gereeld jy onder die jeug sosialiseer nie. Ek woon gereeld skoolfunksies; intersport- geleenthede; jeugklubs hier in die Vaaldriehoek by. Ek het geen keuses nie. My ouboet se kinders (my en Wim se peetkinders) en die se vriende sleep my en Wim saam. Wat my opval is die toenemende rasse-weersin onder blanke kinders, meerso as toe ek jonk was. In gemengde geselskap behou hulle die sosiale korrektheid wat verwag word by sodanige geleentheid, selfs vriendelik met die ander rasse verkeer tot so ‘n mate jy sal dink die kind is geïntegreer, maar sodra anderkleuriges nie in die geselskap meer teenwoordig is nie, kom die ware kleure na vore.
Blankes het onder hierdie bedeling geleer hoe om in die openbaar polities korrek op te tree, maar in geslote geselskap, openbaar hulle hul weersin vir anderskleuriges ondubbelsinnig.
Pleks van een nasie is daar twee soos Mbeke tereg gesê het. Maar die skuld lê by die ANC-regering, met sy diskrimineerende rassehouding teenoor blankes. Daar kan selfs gepraat word van twee ekonomieë. Een sosialisties, die ander kapitalisties, elkeen deur ras gekenmerk.
Jaco Fourie
Hello Jaco,