Litnet

Foto: Canva.com

Die huisie in Duinestraat
Ek sit in my venster van verlang 
kyk oor my geheue na my liefde 
plekke wat ek liefhet 
mense wat ek liefhet 
of gehad het wat nou al dood is 
of net weg is van my ruimte

op my vensterbank is my mossie 
’n pot met verlepte rose van gister 
die boek van my lewe 
my rekening van haat en vergewe 
my sakkie albasters wat altyd by my is

eenkant lê my hart en snak na sy asem 
die Bybel op my bedkas is oop 
op my gunstelingvers – 
waarmee ek myself verdedig 
teen hulle wat my oordeel

dan doer in die verte 
Bobbejaansberg 
in die laaste strale van die son 
soos ek hom elke dag onthou

eenkant die lang strand na Lambertsbaai 
dan weet ek daar – net daar 
is ’n klein huisie langs die see 
hier het die lewe my alles gegee 
twee wêrelde – van liefde en haat 
by die huisie – in Duinestraat.