Litnet

Foto: Canva.com

Die familie

Mensestemme klim deur my 
kop wat klink soos vlerke 
van duiwe wat die Vrystaat-son 
groet.

Menseharte wat teen sandklipkranse 
klop sodat elke klip sy lê kry 
Die drie perde staan geduldig 
op ’n krans en hou ’n ogie oor ons

Iewers lê ’n swaeltjie met ’n stukkende vlerk, 
’n langstertvink wat mank hinkepink, 
in die stof stoei ’n grys duif vir lewe.

In die skare van mense-asems en 
’n hart wat as een klop sê ’n 
boer kop-onderstebo my naam.
“Dis my naam, ja”

In die oë van die man lê 
’n olifant wie se tande uitgekap is, 
’n renoster wie se horing uitgesaag is. 
’n Vuurvliegie sonder lanterntjie

“Brendin was my susterskind, 
dankie vir die gedig” hoor ek 
die olifant sê, hoor ek die 
renoster blaas, hoor ek die 
vuurvliegie ... 
en daar val die groot 
geelhoutboom om ...

Toe huil ek en hy saam, 
so sonder woorde, net 
met nat oë. 
Suid Afrika is die swaeltjie, 
Paul Roux is die langstertvink 
Senekal is die grys duifie.

Vandag het ’n familie saam gebid, 
Saam gehuil. 
Hande gevat. 
En toe troos die engel die volk.