Hierdie brief is ’n boodskap vir die mens wat self God wil speel, en die gevolge daarvan waar die altaar leeg staan.
Die post-Sowjet-negentigerjare was ’n ontwrigte era. Mure het geval en miljoene gewone mense is haweloos en gestrand gelaat toe die Sowjetunie oornag in duie gestort het. ’n Teksboekideologiese vakuum toe al die ankers breek.
In koue broodtoue het mense vir krummels gewag, terwyl vreemde predikers die einde van die wêreld oor megafone op straathoeke uitgegalm het. Onder swaar armoede het mense na enige verklaring gegryp om sin te maak van die waansin. Onverwerkte smart is in goedkoop aartappelwyn versuip, en eindtydsektes het oor verwaarlooste dorpe begin versprei.
So lyk dit wanneer die skild val. Soos daar geskrywe staan: ”In dié dae was daar geen koning in Israel nie; elkeen het gedoen wat reg was in sy eie oë.”
Die ou orde het in die modder gesink. Die heilige plek staan leeg. In daardie leemte klink lawaaierige stemme asof hulle self die Here is.
Ek skryf nie van ’n veilige wal af nie. Die verhoog lok elke pen. Myne ook.
Marina Mamonova is in 1960 in Donetsk gebore. Sy het joernalistiek in Kiëf gestudeer en ’n stabiele loopbaan opgebou waar sy vir die Komsomol-komitee gewerk het, artikels vir koerante geskryf het en radioprogramme behartig het. As Kommunistiese Party-lid het sy met Tsvigun getrou en lewe aan ’n seun geskenk. Haar toekoms was voorspelbaar, ’n klassieke Sowjet-droomverhaal.
In 1990 het die mure ook om háár aan flarde geruk. Ná ’n wilde tydperk het sy verskeie aborsies ondergaan. Tydens een hiervan, volgens haar eie latere weergawe, het haar hart op die operasietafel gaan staan en was sy klinies dood.
Toe sy bykom, het Marina verklaar dat haar gees na die hemel opgevaar het en vol goddelike lig neergedaal het. Sy het die verpleegpersoneel meegedeel dat sy die Messias is. En so is ’n gewone Sowjet-amptenaar oornag in ’n lewende godheid verander. Sy het haarself tot die Bron verklaar, selfgesertifiseer om op God se troon te sit.
Marina ontmoet toe vir Yuri Krivonogov, ’n ou man uit Voronezh met onder andere ’n kandidatuur in tegniese wetenskappe, ’n sielkundige spesialis wat jare lank menslike neurologie bestudeer het. Volgens sommige bronne het hy ook met geheime militêre projekte gewerk.
Toe perestroika die land oopmaak, het Yuri die wetenskap verruil vir Hare Krishna-tromme, buiteruimtelike boodskappe en joga, terwyl hy die hele land met sy lesings deurkruis het.
Tydens een van dié lesings het Marina ’n nota aan hom oorhandig waarin sy verklaar dat sy ’n hergebore godheid is. Hulle is getroud. Hy was nie net haar metgesel nie. Hy het geweet hoe ’n verstand onder druk werk, en hoe ’n vakuum gevul word.
Marina het haar man en haar klein seuntjie agtergelaat, en die era van die Wit Broederskap het aangebreek. Sy het haar moederhart doelbewus opgeoffer om self as godheid op die troon te sit. Haar kind het die eerste rekening betaal.
Marina het die naam Maria Devi Khristos aangeneem; Yuri het homself John Swami gedoop. Later het Vitaly Kovalchuk as John Peter II by hulle aangesluit.
Mense wat onder eng staatsateïsme grootgeword het, was onvoorbereid op hierdie geestelike aanslag en het hulle blindelings gevolg. Die lyne tussen droom en waansin het vervaag. Hulle is laat glo die einde van die wêreld sou ’n goddelike bruilof wees. Sy was nie die enigste stem in die leemte nie. Sy was wel een wat ook die altaar wou oorneem.
’n Voormalige lid, Sergei, het later vertel hoe hulle hom in hierdie waansin gevang het. Hy het in ’n besige straat afgestap toe mense in lang wit gewade hom nader, ’n pamflet oorhandig en hom om ’n bydrae vra. Voor hy besef wat gebeur, het hulle hom ’n werk aangebied en voor Marina gebring.
Sy het hom strak in die oë gekyk en meegedeel dat die einde naby is. Hy vertel dat sy hom in ’n diep beswyming meegesleur het waaruit hy nie kon ontwaak nie. Al wat hy onthou, is: “Verlaat jou familie. Ontken jou vriende. Sterf vir my.”
Hul leerstellings was ’n apokaliptiese slagveld. Hulle het gewag op fohat, ’n goddelike energie wat gelowiges sou deurdring en die res van die wêreld in vuur sou verteer. Slegs 144 000 uitverkorenes sou die bestraling oorleef om die Goue Eeu te sien.
Die boodskap op hul pamflette lees: “Julle koppe sal afgekap word, julle bloed sal die strate rooi verf.” Maria Devi en haar uitverkorenes sou drie dae lank as vrot lyke op die sypaadjie lê en dan uit die dood verrys. Dit het die leë ruimte gevul wat die Sowjet-ateïsme agtergelaat het. Nie omdat die storie waar was nie. Omdat die altaar onbewaak was.
Lewe binne die broederskap was wreed. Nuwe lede is ingewy deur ’n hand op die voorhoof, ’n diepe blik in die oë, gefluisterde formules en ’n “doop” met gesprinkelde water. Min slaap, konstante honger, lang gebede en koue. Hulle het voor dagbreek ontwaak, gebid, deur die strate geloop om pamflette te versprei, goedkoop etes gedeel en na Marina se toesprake geluister voor hulle onder die naghemel herstel het vir nog ’n dag.
Teen die winter van 1993 het die belofte self ’n wapen geword. Die einde het nie gekom nie, maar die verwagting het al hoe swaarder begin druk. In November het die oomblik aangebreek. Marina en Yuri het talle volgelinge in hul wit gewade na die Sint Sofia-katedraal in Kiëf gelei terwyl hulle voorgee om toeriste te wees.
Binne het hulle die altaar bestorm, alarms gebreek en telefoondrade geknip terwyl honderde volgelinge die plein buite oorstroom het.
Marina wou op die altaar as offer verskyn en die eindtyd aankondig. Die oudste versoeking: om die altaar te kaap. Die uitverkorenes moes saam met haar in ’n rituele vlammedood die nuwe era binnegaan.
Die polisie het betyds van die plan verneem en ingegryp. Sekte-aanhangers het beamptes met brandblussers gespuit totdat die gewapende oproerpolisie die skare uitmekaar gemoker het. Meer as 600 mense is in boeie geplaas.
Die hofsaak het jare geduur. Staatsaanklaer Viktor Shokin het ’n stelsel van beheer blootgelê waarin lede in groepe verdeel is om mekaar dop te hou.
In die hof het Marina haar rol tot die einde volgehou. Sy het dokumente as Maria Devi Khristos geteken en die regters as antichriste vervloek. Yuri, daarenteen, het heeltemal gebreek; hy het op sy knieë gesak, gehuil en gepleit terwyl hy al die blaam op hom probeer neem het as die brein agter alles. Dit was ’n verskil wat later die sekte self sou verdeel.
In 1996 is Marina tot vier jaar gevangenisstraf gevonnis, Yuri tot sewe, en Vitaly Kovalchuk tot ses jaar.
Met Marina se vrylating in 1997 was haar huishouding verwoes. Haar seun het in die hel van haar goddelike skaduwee grootgeword. In 1993 het ’n dweper hom op straat met ’n mes gewond, hopende dat die godin sy begrafnis sou bywoon sodat die volgelinge haar daar kon aanraak. Toe Yuri jare later vrygelaat is, het die seun hom in die gesig gespoeg.
Vandag sit Marina haar werk voort as Victoria Preobrazhenskaya. In 2006 het sy na Moskou verhuis, begin skilder en dig, en lei vandag ’n kleiner, stiller kring onder die naam Yusmalos: ’n mengsel van Christelike gebooie, planetêre simbole en samesweringsteorieë. Sy roem haar daarop dat sy reeds in die ’90’s mikroskyfies en die WEF se massamanipulasie voorspel het.
Haar webwerwe is ’n vreemde, digte versameling van teorieë oor Sioniste, reptielagtige heersers en die uitwissing van Slawiese volke. Met die skares en hul wit gewade lankal heen, sit ’n ouer vrou op pensioen, ’n kwas in die hand, en verf haar eie toneel. Die skares het verdwyn. Die aanspraak nie.
Die ou orde het geval. Die altaar is leeg gelaat. Nuwe akteurs het die verhoog oorgeneem. Elkeen wat God se plek probeer inneem, bou uiteindelik nuwe ruïnes.
In chaos gryp harte na uiterstes. Die kostuums verander. Die spel gaan voort. Die aarde is jou verhoog totdat die gordyne eendag toetrek.
Ek kyk daarna van die wal af, en ek besef die wal is ook ’n soort verhoog as ek nie waak nie.
Jesus Christus is die Here. Ek behoort nie aan myself nie, maar aan my troue Saligmaker. Die mens kyk na wat voor oë is, maar die Here sien die hart. Oor Marina se verborge hart oordeel ek nie. Oor die altaar wat sy wou kaap, hoef niemand te twyfel nie. Dit was egter nooit hare nie.
Die gras verdor, die blom verwelk; die woord van onse Here staan in ewigheid.
Mag God ons almal genadig wees.
Aardse groete
Cornelius Henn