Litnet

Dit is heerlik om te sien hoe die darwiniste eenvoudige begrippe soos onverminderbare kompleksiteit in organe of sintuie probeer wegredeneer, met onrealistiese onwerkbare argumente – en uiteindelik net demonstreer hoe hulle nie die vermoë het om ’n werklike voorbeeld, selfs in die hipotetiese formaat, te vind om die konsep te demonstreer nie.

Maar kom ons loer eers na die werklikheid.

Die wetenskaplike Michael Behe het ’n eenvoudige maar uiters effektiewe alledaagse voorbeeld voorsien, as duider van hoe ’n onverminderbare kompleksiteit ál sy komponente benodig voordat dit as ’n bruikbare eenheid kan funksioneer, naamlik, die bekende muisvalletjie. ’n Eenvoudige muisvalletjie bestaan uit vier komponente en saam vorm dit ’n onverminderbare kompleksiteit. Neem enige een van die vier komponente weg en die muisval is gewoon nutteloos. Wat oorbly is dan maar net drie aparte entiteite wat geen gesamentlike nut het, nie en dus nie meer as komponente funksioneer nie. Dus, die muisval is geontwerp met sy vier onverminderbare komponente, om ’n funksionele eenheid te vorm. En dit is só geontwerp, omdat daar ’n behoefte ontstaan het waaraan voldoen moes word. Dus, eers die behoefte, dan die toerusting spesiaal geontwerp om aan die behoefte tye voorsien.

Só ook met die biologie. Daar is die oog (in al die verskillende vorme waarin dit voorkom, van insek tot mens), die vlerk, die immuunstelsel en nog vele meer – almal gesofistikeerde en uiters komplekse biologiese komposisies wat slegs effektief funksioneer as al die komponente op die regte plekke in plek is en individueel ook behoorlik funksioneer – elkeen van hierdie kompleksiteite is geontwerp spesifiek om aan ’n spesifieke behoefte te voorsien in ’n baie groter, meer komplekse geheel, dit is, die insek liggaam, diereliggaam, menslike liggaam, ens… Dus is daar die groter komposiet, ’n komposiet van asembenemende komplekse proporsies, die liggaam, waar al die kleiner onverminderbare kompleksiteite ’n baie bepaalde funksie moet vervul om binne die groot geheel aan die uiters komplekse behoeftes van die ontwerp van die groot geheel, die liggaam, te voldoen. Dus, die komponente van die liggaam is dus geontwerp om die algehele funksionaliteit van die liggaam te dien, ooreenkomstig die behoeftes daarvan. Daarom is en lyk elke soort in sy kompleksiteit anders – plante, seediere, insekte, landdiere, mense, só geontwerp, juis om optimaal in eie habitat en milieu te funksioneer.

Maar in ’n desperate poging om tog maar net by die ontwerpe van die Skepper te probeer verbykom, omdat hulle opsluit nié aan die Skepper wil glo nie, probeer die darwinistiese evolusioniste om deur hulle hipotese, te verduidelik dat alles ontstaan het uit die eenvoudigste van eenvoudige eensellige organisme, die protosoön en deur ’n proses van toevallige ewekansige seleksie en mutasies, sonder die aanwending van en tussenkoms van énige vorm van intelligensie, toevallig ontstaan het.

In ’n poging om te probeer aandui dat onverminderbare kompleksiteite nie geontwerp is nie, maar toevallig tot stand kom, beweer hulle:

“Only two basic steps (aldus H J Muller) are needed to gradually evolve an irreducibly complex system from a functioning precursor:

1. Add a part.
2. Make it necessary.

It’s that simple. After these two steps, removing the part will kill the function, yet the system was produced directly and gradually from a simpler, functional precursor. And this is exactly what Behe alleges is impossible.”

Die belaglike verwringing van werklikheid, van biologiese ekonomie, as voor die hand liggend. Biologies, net soos materiale ekonomie, stel vas dat daar éérs ’n behoefte geïdentifiseer word en dán volg die ontwerp van ’n metode of stelsel om aan die behoefte te voorsien – dit is logies – maar presies die teenoorgestelde as wat die darwiniste hipoteseer, so asof ’n ding kwansuis eers gemaak word en dán word die behoefte daaromheen geskep.

Die voorbeeld is die hipotetiese Mulleriaanse klip brug: drie geplatte klippe wat styf, of naby mekaar, langs mekaar lê en ’n brug met die geplatte kante daarvan, vorm – nou vorm ’n plat klip (slab) bo-oor en die middelste klip val weg, omdat die plat klip bo-oor die middelste onnodig maak, terwyl dit rus op die buitenste twee geplatte klippe en steeds ’n brug vorm.

Maar dit is só ’n swak argument – die drie-klip brug was alreeds volkome funksioneel as ’n brug. Die plat klip bo-oor is dus oorbodig want dit is steeds maar net ’n funksionele brug, maar lyk net anders. Trouens, die een klip is net vervang met ’n ander van gelyke funksionaliteit. Dit is ook ’n kwessie dat die een nodige komponent (plat klip of slab) die ander geplatte klip vervang – en dus is daar op geen stadium ’n gebrek aan ’n nodige komponente van dié onverminderbare kompleksiteit, nie, want die een vervang net die ander.

As sodanig, steun dit glad nie die darwinistiese argument van vermindering nie, maar juis die Behe argument dat die brug, nie meer funksioneel sal wees, as een van die komponente van die onverminderbare kompleksiteit wegval, nie.

Nêrens in die biologie is só ’n oorbodige spulletjie waar te neem nie, veral nie by die oog, vlerke van ’n voël, immuunsisteem, ens., nie.

Terloops – daardie “make it necessary” hipotese veronderstel natuurlik die aanwending van ’n doelbewuste, gerigte dadigheid om die behoefte, wat kwansuis nie bestaan nie, te skep – en dít alles spel uit in aanwending van aansienlike intelligensie – wat hulle juis probeer verhoed.

Darwinisme per se is ’n uiterste klug en oëverblindery – pure religieuse filosofie vir ’n fabel afgod genaamd “toeval”.

Groete,
Kobus de Klerk