Daar was genade

  • 6

Foto: Canva.com

Daar was genade

Daar was genade 
waarmee ek hande gewas het 
van waterbak na waterbak 
my siel so verskoon het

die reis deur die woestyn 
was warm en vermoeiend 
terwyl aasvoëls my agtervolg het 
deur tyd en leë strate van verwyt 
soos donker riviere van teer

terwyl bloed my hande gevlek het 
ou vriende soos vlieë gevrek het 
waardes op die winde gevlug het 
sedes verdrink het in skaamteloosheid

want die waarde van een siel 
’n spoegkol op die sypaadjie 
of ’n drol op ’n stil graf 
as rondloperhonde huil vir die maan 
om my net so te laat staan

naak en gebroke sonder ’n sent 
sonder my trots en albasters 
want my woorde was verdraai 
my siel was verraai

sodat ek by elke waterbak 
met genade my hande moes was 
van die skuld en die skade 
waaraan ek altyd skuldig bevind was.

  • 6

Kommentaar

  • Avatar
    Christo du Plessis

    Ek dink hierdie is 'n sterk gedig. Die digter trek die leser in om sy ervaring te veleef.

  • Avatar
    Johan van der Merwe

    Hans, genade is altyd onverdiend en maskers los ons vir hulle wat dink hulle weet.

  • Avatar
    Johan van der Merwe

    Christo, ek dink elke mens loop maar hierdie pad waar jy absoluut op genade en genade alleen moet rus vind.

  • Avatar
    Johan van der Merwe

    Driekie, baie dankie. Jy het my biografie gelees en jy sal weet. Baie dankie vir jou ondersteuning.

  • Reageer

    Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Kommentaar is onderhewig aan moderering.


     

    Top