Litnet

Wie was Piet-Kitaar? Of eerder - Piet Gerber van Polokwane. Die kitaarmeester. Niemand vreeslik bekend of belangrik. Beslis nie aan Beeld of LitNet nie. Ek is nie eers seker hoe oud hy was. Skat so 68.

Ek het Piet nie persoonlik geken nie. Slegs kerksvriend. Saam musiek gemaak. Dit spreek klaar van ‘n unieke band. Met huisvriende of bloedfamilie sluit mens ‘n ewige band, maar tussen musiekante en sangers wat saamkom in hul kunsvorm ontstaan daar ‘n samevoeging vanuit niks. Musiek skraap mense bymekaar. Die vreemdeling word ‘n ou kennis soos akkoorde begin saamsweef, kreatiwiteit deur begaafdheid uitgestort word en musieknote op blad stem kry. Dit bekoor die gehoor. En wanneer vingers op snare stol of die sanger sy laaste asem aan die laaste rym gee, word stilwording ‘n ryp atmosfeer. Die gehoor mag al lankal by die huis wees maar is dit di? tyd wat die kitaarspeler se satisfaksie of vervulling eers inskop. Dan sal adrenalien bly pomp, slaap wegkoets omrede die vol gemoed steeds raas. 

Gisteraand nog het ek vir Piet-Kitaar tekens gegooi. Musikante kommunikeer met vingertaal bo-oor die lawaai van snare wat ingestem word of mikrofone wat getoets word of die drommer wat sy ‘runner’ in jou ore oefen. Piet het ‘n gehoorapparaat gedra. Die oorverdowende baskitaar wat hy bespeel het oor die jare heen se lae oktawe het sy merk gelos. Die wêreld sou hom nie meer kon gebruik, maar die kerk het hom waardeer. Piet kon enige instrument bespeel en as dit sy groep se beurt was, was hy ook die Sangleier. Hy het ‘n stem gehad soos Jim Reeves. Rustig, vol met lae bas.

Ek onthou sy storie. My vertel hoe hy afgemat, dronk en natgesweet na ‘n helse deurnag op die dansbaan, by sy huis instrompel. Neerplons op die bed net om orent te beur as die naar hom oorweldig of drugs nie hul kant bring. Sy kragte uitgesuig. Hy het nooit gepraat oor dit wat verkeerd geloop het in sy eerste huwelik. Piet het egter ‘n probleem gehad. Hy het aan die oorkant van ‘n raserige pinkster kerk gewoon. Wanneer hy wou rus, het hulle losgetrek met drom en snaarinstrument. Dit het hom geïrriteer, want sy babalas het gepyn en kop gedoef-doef.

Donderdag-aande was daar geoefen by die kerk. Dan was hy nugter. Sy lyf sou nostalgies die melodie se ritme voel. Wysies wat herhaal word het vir hom bekend geraak. Die woorde van lofprysing teenoor ‘n onbekende God het vorm begin aanneem. Dit het hom vrek nuuskierig gemaak. Sy are het sy skeppingsdoel begin klop en pomp op die maat van die musiek. Soms sou hy onbewustelik van die liede neurie in sy slaap: “Amazing Grace, how sweet the sound, that saved ‘n wreck like me ...”

Toe begin hy wonder hoe dit sal voel om in die kerk musiek te maak ... 

As ons vir mekaar een vinger gooi, (dis nou Piet en ek) dan speel ons in die F-sleutel. Twee vingers beteken “B-flat Major”. En so voort. Musikante het baie nonsens, en moet jy hare op jou tande hê om hulle happy te hou. Voorwaar ‘n uitsonderlike emosionele kreatiewe spul met uiteenlopende geite. Kunssinnig saamgeweef met ‘n fyn aanvoeling vir atmosfere en probleme. In plaas van om dit in musiekklanke uit te druk verkies hulle soms die groen monster. Ontvlam maklik teenoor mekaar, of voel bedreigd? As jy vinnig geduld en wysheid wil aanleer, loop ‘n jaar saam ‘n musiek, klank en sangspan.

Piet-Kitaar het tot bekering gekom. Die rook en drank gelos, of hulle vir hom. Sy longe het egter die letsels gedra en sou hy soms onbedaarlik onder die preek begin hoes. Alhoewel hy heel voor in die kerk gesit het, omdat hy so beter kon hoor, het hy geweier om op te staan onder sy hoesbuie. Dan het die gemeente maar namens hom afgesluk of asem ingetrek.

Daar is heelwat ‘Piette’ in die kerk. Daarom het Piet, Piet-Kitaar geword. Snaaks, met Piet-Kitaar het ek geen drama gehad. Miskien het sy witkop wysheid gedra. Jou mees begaafde musikant gee nie soveel probleme. Die groen monster sit nie op hul skouer. Want hull het dit net. Hoef niemand te beïndruk. Speel enige lied of akkoord sonder musiekblad en kan sonder vingtertaal regkom. Is die ander vêr vooruit. Piet was so.

Hierdie tipe musikant, wat slegs 10% uitmaak van alle musiekspelers, bly nie lank in ‘n groep of een kerk nie. Wil altyd wegbreek na meer uitdagende weivelde. Wil eintlik die kitaar alleen slaan. Ek ken hulle harte. Raak gou verveeld in ‘n vaste groep en haat roetine. Is altyd laat en moenie hulle glo om vir ‘n byeenkoms op te daag. 

Piet, het jy geweet die lewe is net ‘n briesie, ‘n grashalmpie?

Gisteraand na oefening, terwyl die ander afstap om ‘n draai te gaan loop, swaai Piet na my. Hy wil vir my iets speel. Ek sien die opgewonde blink in sy oë. Hy het ‘n liedjie gedig en wil weet of dit vir die kerk aanvaarbaar sal wees. Ek knik.

Ek herken dadelik “Loslappie” se wysie. Sommer al by die ‘intro’. Bid jou aan - Loslappie in die kerk!

Vanuit die kant van my oog sien ek hoe Piet se lang lyf tempo vang en sy krom vingers aan die snare gom. Oë bottoe. Skielik gryp die ritme my lyf en onbewustelik streel my vingers oor die klawerbord. Alles kom saam en hoor ek hoe die dromspeler ook begin saamspeel. Piet sing:

Ek wil huistoe gaan, na Jesus toe
Laat die wiele rol...

Die kitaarmeester is huistoe. Ongelooflik! Sondagaand sommer in sy slaap die ewigheid ingestap. Geen pyn of hartseer. Die woordskepper van “Ek wil huistoe gaan, na Jesus toe...“ op die wysie van Loslappie gee sy droom polsslag-vlerke. In my verbeelding sien ek sy kitaar-lyf opkrul in ‘n diepslaap, vir die laaste keer. Onbewus daarvan dat sy plekkie op die verhoog leeg is. Ek pik ‘n traan:

Dis reg Piet, ek vra nie vrae. Stuur solank groete aan my ouers...

Trienie