Vir oulaas kruip die westeson se straal
soos uit 'n voortdurende droom,
wyl die winterslewe uitmekaarval.
Ek moet weer in hierdie pad,
met sy doudruppels drup,
onder ’n grof-geweefde maan
die heuwel op, deur jou laan.
Ek wens ek kon vir jou die lentelug steel,
jou red van die winter se koue reën,
jou blare spaar en in warmte toevou.
Hierdie verganklikheid van jou,
die seisoensliefdesoffer,
stort edelheid op hierdie pad.
Ek voel so saambederf na aan jou,
asof niemand anders hier beweeg,
al langs die weg nie 'n enkele,
slegs ek, wat jou kan sien.
Eikeboom, jy nou wilgergroen
in nuwe arms, kleur en vars geur,
staan trots, bo die drup van modder en teer.