Litnet

Vrye keuse tot aborsie is maar een van die dodelike sekulêr-humanistiese uitvloeisels van ons tyd. Sekulêre humaniste kry dit reg om hul gewetes te verkrag (hét hul ooit nog gewetes?) en te sê dat die vrou die alleenreg het om te besluit of sy haar ongebore baba wil aborteer, of nie. As sy wil, dan is daar ’n swetterjoel klinieke en ander instansies waar sy kan gaan en dit móét gedoen word op haar versoek. In meeste gevalle, word dit boonop deur die staat gesubsidieer.

Ons weet dat daar dálk sekere uitsonderingsgevalle mag wees, waar aborsie ’n opsie sou wees, alhoewel ek my nie, soos ek hier sit, geredelik aan só ’n omstandigheid kan indink, nie. Selfs nie verkragting nie – ek het al gevallestudies gelees waar die verkragte moeders besluit het om die kindertjies te behou en die kinders het vir die moeders tot groot vreugde grootgeword. Die grootste probleem met verkragting gevalle, blyk nie die kindertjies te wees, nie, maar inderdaad die sielkundige stryd wat die moeder moet stry om haar met die ‘ongevraagde’, ‘geforseerde’ kindjie te vereenselwig op ’n liefdevolle, moederlike, vlak, nadat sy self op gruwelike wyse onteer, is. Hoewel mens se simpatie met die verkragte moeder is, is die logiese vraag wat die kindjie aanbetref – wat op aarde het die kindjie nou met die verkragting te make? Verkragting is mos nie oorerflik, nie? Aborsie in só ’n geval gaan dus hoegenaamd nie oor die kindjie se belange nie, maar gaan bykans uitsluitlik om die moeder se ‘welvaart’. Daar is ook die talle gevalle, waar die verkragte moeders laat aborteer, maar dat dit nié die sielkundige pyn van die verkragting stil, nie. ’n Aborsie bly blykbaar meestal die aborteerder moeder by, vir die res van haar lewe…

Die groot probleem kom egter by die derduisende nie-uitsonderingsgevalle. Vroue wat seksueel losbandig lewe en die vrug daarvan, die ongebore kind, aborteer asof dit vuilgoed is… vroue wat die genot van die liggaam wil smaak, maar nie die verantwoordelikheid daarmee saam wil aanvaar, nie - dié van swangerskap. En daarvoor dis hulle baie ongeldige redes, op - oorwegend finansieel. Sal liewer kindermoord pleeg, as om hulself seksueel aan bande te lê of die verantwoordelikheid te aanvaar vir hul optrede – humaniste wat in die openbaar kwansuis veg vir mensliewendheid en regte, waarvan geweld teen die medemens aan die bopunt van ‘afkeurenswaardigheid’ staan, maar dáárdie selfde hipokriete skroom nie om onskuldige bloed van ongeborenes te vergiet vir die plesiere en losbandigheid van die moeder, nie. Kyk, die praktyk van homoseksualisme is ’n gruwel in die oë van God, maar hiérdie heteroseksuele gruwel van aborsie ter wille van gerief, is iets verskriklik gruwelik.

Ateïste en meeste ander agnostici sal vir jou sê dat hulle niks verkeerd sien met aborsie nie – hulle is grotendeels aanhangers van die darwinistiese-tipe evolusieleer en sien die mens as net nóg ’n soogdier. Nou ja, daar is nié soiets soos moord op diere, nie en dit is dan seker ook maar die siek grondslag vir die sekulêre humanis en agnostikus se siening oor aborsie. Na alles, is die mens dan nie ook maar, volgens húlle, diere nie?

Maar nee. Mense is nié diere, nie en was dit nog nooit in die verlede nie. Selfs die geharde ateïs sal moet erken, dat moord op mense, tóg maar ten minste, immoreel, is. Daarom is die agnostikus se siening van die mens as soogdier, in sy napratery van die darwinistiese evolusieleer, ’n contradictio in terminis, ’n paradoks.

Dit val ook vreemd op dat juis die sekulêre humanisme pro-aborsioniste is - ook weer só ’n ondeurdagte en bespotlike contradictio in terminis, ’n paradoks. Na alles, beteken dié woord (humanisme) júís die strewe om ’n sogenaamde humane (mensliewende) sedeleer te beoefen, wat die menslike waardigheid, die vryheid en die waarde van die persoonlikheid vooropstel en Godsdiens van minder belang te ag. Is dit nie ironies, nie? Miskien lê die uitrafeling van dié klug in die laasgenoemde deel van hul credo – Godsdiens wat geminag word. Hulle is pro-aborsie, wat niks anders is as om menselewe te termineer, nie, tog probeer hulle die bogenoemde waardes van ‘menslike waardigheid’ promoveer? Wat ’n klug, ’n leuen.

Die enigste manier vir die humanis om by dié dilemma poog verby te kom, is om te ontken dat die fetus, mens, is.

Die ironie gaan dieper, tot in die kern. Toe die sekulêre humanisme sy kop uitsteek in die later Middeleeue, was dit juis die Christelike Godsdiens waar hulle hul mensliewende sedeleer, aan ontleen. Tereg ook so – sien die Tweede Gebod van die HERE Jesus Christus – maar tipies sekulêre humanisme, word die Eerste Gebod, waaraan die Tweede sy regverdiging en ontstaan ontleen, verwerp – sien gerus weer Mattheus 22:36-40.

Eer aan die Eerste Gebod, erken dat lewe heilig is en aan God behoort en op geen manier deur die mens misbruik mag word, nie.

Sommige van die pro-aborsioniste beweer dat die Woord nie teen aborsie is, nie. Dit is natuurlik onsinnig en net-net nóg ’n leuenagtige verdraaiing van die Goddelike Woord.

In die eerste plek, was kinders destyds, anders as vandag (tragies genoeg), as die toppunt van Goddelike guns en seën gesien (Deuteronomium 7:14). Soms, wanneer God mense gestraf of gedissiplineer, het, het HY dikwels die vroue tydelik onvrugbaar gemaak – dit is dus as onguns of straf bejeën, as ’n vrou nie kon kinders hê, nie (Genesis 20:17-18; 30:2,22), en wanneer God die vrou vrugbaar gemaak het, was daar groot blydskap (Genesis 29:31-32). Die relevansie hiervan, is dat mense van God se volk dus onder geen omstandighede daaraan sou dink om te aborteer, nie en derhalwe was ’n wet wat opsetlike aborsie by name verbied, geheel en al onnodig. Selfs onopsetlike aborsie is gestraf met die dood – sien Eksodus 21:22-23. Die verwysing na ‘vrug afgaan’ in vers 21 dui op ’n premature geboorte en ‘letsel’ in vers 22 dui op besering van óf die vrou óf die fetus wat sodanig is dat die dood sal volg.

Daar is boonop genóég aanduidings in die Woord dat die ongebore fetus, as mens - as kind - gesien, is – en daar word ook só na hulle verwys – sien gerus Genesis 25:21-22 – waar na die ongebore fetusse in Hebreeus na verwys word as banim, oftewel, seuns/kinders. Sien ook Lukas 1:41-45, waar dieselfde gebeur – die ongeborene word na verwys as “kindjie”, deur die gebruik van die Griekse woord brephos; Psalm 139:16 leer ons dat God die ongebore kind alreeds in die Boek van die Lewe aanbring; Een van die mees duidelike aanduidings hiervan, is waar God aan die profeet Jeremia die volgende sê in 1:5 – “Voordat Ek jou in die moederskoot gevorm het, het Ek jou geken; en voordat jy uit die liggaam voortgekom het, het Ek jou geheilig; Ek het jou tot ’n profeet vir die nasies gemaak”; Só ook met die profeet Jesaja (Jesaja 49:1, 5).

Daar is dus geen twyfel dat God en die Christelike Godsdiens, die ongebore fetus as mensie, as kindjie, sien nie.

Wetenskaplik is daar ook geen houdbare argument ten gunste van aborsie, nie.

Niemand kan ontken dat die fetus lewe en in lewe is, nie… tog probeer hulle ontken dat dit menselewe, is. Nou, as dit lewe is en dáármee stry geeneen by sy regte verstand, watse lewe is dit dan?

Die fetus kán slegs menselewe, wees. Al lyk die vroeë fetusse vreemd, al is dit aanvanklik hóé klein, is hul steeds menslike lewetjies, want hulle het unieke menslike DNS en gene en géén ander kreatuur, se DNS of gene, nie. Die punt is, voorkoms beteken niks wesentlik, nie. Winkelpoppe lyk menslik en dikwels ‘lewendig’, en nog meer so, die virtuele ‘mense’ wat deesdae deur rekenaarprogrameerders geskep word en soos ’n druppel water op mense lyk - maar hulle sal nóóit lewe nie en nooit mense kán wees, nie. Interessant, dit is juis op hierdie lyk-na dwaalbegrip, waarop evolusioniste hul gehele dwaalleringe van die evolusieleer, bou! So lyk iemand met olifantsiekte of watter ander ernstige gebrek ookal, nie na ’n mens nie, maar na ’n monster, maar sal nóóit iets anders wees, as lewende mens, nie. Ek wonder wat sal hulle tipe ‘wetenskaplikes’ sê van die skedel van ’n mens met olifantsiekte… as watter dinosourus of oorgangsfossiel sal hulle hóm probeer klassifiseer?

Eg mens, is die fetus, dus, van konsepsie, af – eg lewend, want as dit dood was, sou dit nie kon ontwikkel, nie. Van die eerste seldeling af, is daar alreeds in die DNS ’n volledige ontwikkelingsplan en unieke identiteit - selfs die geslag, voorkoms, álles. Daarna ontwikkel alles presies volgens daardie unieke Goddelike DNS-plan – totaal en al in ooreenstemming met wat in Psalm 139:15-16, sê. Hierdie wonderlike proses is in daardie verse beskrywe in die idioom van die tyd – ongeveer 1400-400 v.C. toe daar nog geen bioloë was nie en die DNS nog net aan God bekend, was…

Om te sien hoe die fetus ontwikkel, kan na hierdie skakel gekyk word. Daar sal gesien word dat dit onmiskenbaar mensies, is.

Hierdie foto wys hoe ’n 21 weke oue babetjie, wat hulle Samuel noem, die chirurg se vinger vasgryp wyl hy besig is met ’n in-utero operasie…
By hierdie skakel kan ’n reeks foto’s gesien word van babatjies wat geaborteer is in verskillende stadiums… wees gewaarsku – hierdie is uiters ontstellend om te sien.

Hier is voorbeelde met notas van hoe die fetus lyk gedurende vroeë ontwikkelingstadium:

https://www.litnet.co.za/assets/images/briewe/kobus_de_klerk_aborsie.jpg

Om te sê dit is nie ’n mensie nie, is verregaande. Om te sê dit is nie moord om só ’n mensie om die lewe te bring, nie, is óók verregaande. Tewens – aborsies gedurende die tweede en derde trimesters word dikwels gedoen deur inspuiting van dodelike dosisse potassium chloried – dieselfde middel wat gebruik word in Amerika tydens teregstellings deur inspuitings. Potassium chloried laat die hart ophou klop en só word ’n kunsmatige hartaanval geïnduseer om die babatjie dood te maak sodat dit aborteer. Daar is natuurlik ook ander selfs méér gruwelike metodes wat aangewend, word.

Om te sê dat die ongebore babatjie deel is van die moeder liggaam, en nie selfstandig ontwikkel nie, is ook nie waar, nie. Afgesien van die liggaampie wat vinnig ontwikkel, reageer die mensie al van vroeg af selfstandig reageer.

Die Nobelpryswenner bioloog Sir Peter Medawar het opgemerk dat die mens se immuunsisteem sodanig is dat dit nie vreemde selle aanvaar, nie, maar verwerp, maar dat ongebore fetusse dié sisteem teenwerk, met wat nou bekendstaan as die sogenaamde natuurlike ‘killer T-cell’ sisteem – ons sien dit met orgaanoorplanting en veloorplantings van een mens na ’n ander. Dieselfde gebeur terwyl die babatjie in die moederliggaam ontwikkel. Dit is die dikwels ook die oorsaak vir die voorkoms van miskrame, waar die moederliggaam die nuwe lewetjie aborteer. Daarom kom daar ’n verweer inwerking, waar die nuwe lewetjie ’n ensiem (die sogenaamde IDO) vrystel wat die immuunstelsel se meganisme neutraliseer. Waar dit nie gebeur nie, is daar miskraam. Hy het verklaar hoe die nuwe liggaampie binne die moederliggaam, egter, daardie immunologiese werking weerstaan.

Dit beteken dus dat die fetus al van meet af aan, ’n unieke genetiese samestelling besit en hierdie IDO produseer, om as ’n aparte individu van die moederliggaam, te oorleef en ontwikkel.

Die baba voed van meet af aan in die moederliggaam via die naelstring en daarna is dit net so afhanklik van die moeder om dit te (bors)voed, anders sterf die baba! Wat is werklik die verskil? Watter reg kan die moeder dan hê om dié nuwe, unieke lewe lukraak te beëindig op énige stadium? Dit is dieselfde as om ’n pasgebore babatjie weens blootstelling te laat sterf, want dié kan net so min vir homself sorg as wanneer die babatjie nog in die moederliggaam, is.

Babamoord is taboe! Binne óf buite die liggaam van die moeder.

Kobus de Klerk