die oortjies van die gedig
flikker en spits
net-net bo die oppervlak
van die ryk water

stadig verskyn die groot age oge
die neusgate sper
      oper
snork liggies
             die snork vlieg weg oor die water
                          verdwyn tussen die takke
                                       tussen die bosluisvoëls se sketter in die takke
                                                      in die digte oewerbome langs die water

die bek skarnier oop
’n gaap wys tande               
die gedig hap en proes vir oulaas ’n slag
klap toe
             sproei druppels waarin miniem
                          in die konvekse bol van elke druppel
                                       die son      die seekoei in die water tussen die bome onder die son in die heelal weerkaats 
sak dan               amper rimpelloos
onder donker water
terug