Litnet

Sjalom.

Heel in die begin was daar ’n leegte - ’n sonderlinge lugleegte - nie eens ’n stoffie aan die weegskaal nie; geen ruimte, geen tyd, geen lig, geen klank ...

Tog was al die wette van die natuur reeds in hul plek en vol potensiaal binne hierdie sonderlinge lugleegte.

Soos ’n reuse klip op die rand van ’n toringkrans gesetel...

Maar, wag ’n oomblik...

Alvorens die klip val moet ek net eers verduidelik dat ek eintlik glad nie weet waarvan ek hier tik nie. Dis wel so dat enige storie ’n begin het, maar hierdie is ’n verhaal oor die ontstaan van ons heelal. Daar is geen mensekennis oor die Absolute Begin nie. Heeltemal, hoegenaamd en beslis nie eens ’n enkele ou dingetjie nie. Ons weet absoluut niks omtrent die heelal voor die rype ouderdom daarvan op ’n biljoenste van ’n triljoenste sekonde nie - en dis ’n hele tydjie na die Oerknal. Wat jy ookal omtrent die geboorte van ons heelal hoor of lees, kan jy daarvan seker wees dis uit iemand se duim gesuig. Ons betree die ryk van die filosofie. God alleen weet wat in die Absolute Begin gebeur het (en Sy het dit nog aan niemand geopenbaar nie).

Nouja, waar was ons nou weer? O ja,...

Soos ’n reuse klip op die rand van ’n toringkrans gesetel - so was die leegte. Die balans daarvan so volkome dat die geringste wiesiewasie ’n verandering daaraan sou meebring - die verandering wat ons heelal uiteindelik geskep het. En dit het gebeur. Die sonderlinge lugleegte het met ’n slag uitmekaarbars. In die aanvanklike gloed daarvan is ruimte en tyd geskep. Hieruit het energie en materie ontstaan - ’n digte plasma deeltjies wat in radiasie versmelt het tot niks en weer terug in materie verander het. (Nou werk ons minstens met ’n paar feite en net ’n bietjie raaiwerk aan’t hand). Botsende deeltjies het nuwe deeltjies geskep. Ruimte en tyd het gekook en geskuim wyl swaartekrag kolke vorm en weer verdwyn. Wat ’n skouspel!

Namate die heelal uitgedy het, begin afkoel en yler raak het, het deeltjies gekondenseer en is kragte onderskei. Protone en neutrone het gevorm; daarna nukleone en atome en reuse wolke stof wat, wyl die heelal steeds groei, plek-plek stol en sterre, melkweë en planete vorm.

Op een so ’n planeet wat om ’n nietige ster wentel; ’n kolletjie in een van die reuse spiraal arms van ’n standaard melkweg iewers in ons heelal, het bruisende oseane en vastelande gevorm. Uit die oseane het ’n modder van organiese molekules gereageer en proteïne gebou - en lewe het ontstaan. Plante en diere het uit eenvoudige organismes geovuleer en ten einde laaste - kom ons hier aan.

Die mens is anders as enige ander wese op ons aarde omdat ons die enigste spesie is wat so intens begeer om meer van ons omgewing te leer. Mettertyd het daar mutasies ontstaan en ’n aardige ondersoort mens het die vlaktes begin verken. Hulle was arrogant. Hulle was nie vergenoeg om net die wonder van die heelal te waardeer nie. Hulle geluid was "HOE"? Hoe is die heelal geskape? Hoe kan die "stof" in die heelal soveel verskeidenheid in ons wêreld meebring: sterre, planete, see otters, oseane, korale, sonlig, die menslike brein? Die mutante se vrae kan wel beantwoord word maar slegs deur die oordrag, toewyding en harde werk tussen meester na student oor ’n honderd geslagte heen. Die vraag het ook menige verkeerde antwoord en verleentheid meegebring. Gelukkig ken hierdie mutante geen skaamte nie. Hulle staan vandag bekend as fisikusse (wetenskaplikes).

Vandag, na meer as tweeduisend jaar se ondersoek - skaars ’n skynseltjie op die kosmiese tydskaal - sien die mensdom vir die eerste keer net ’n vlugtige blik raak op die ontstaan van ons heelal. In ons teleskope en mikroskope, in ons sterrewagte en laboratoriums - en op ons rekenaars - begin ons om die buitelyne van die eertydse glorieryke prag en eweredigheid wat in die eerste oomblikke geheers het begryp. Ons kan dit amper sien. Maar die prentjie is nog nie duidelik nie en ons kan aanvoel dat iets ons visie belemmer - ’n duister mag wat die wesenlik eenvoud van ons wêreld vertroebel, verskuil, benewel.

Ek bid dat my dogtertjie eendag hierdie verhaling uit my hart aan die werk van ’n baie bekende Joodse wetenskaplike as fondament in haar noëtiese opvoeding omtrent die Skepping sal ontvang. Uit belangstelling nooi ek enigeen om te raai wie die wetenskaplike is en uit watter werk ek hierdie oorgesit het. As leidraad deel ek dat die wetenskaplike ’n bekroonde Nobelprys fisikus is veral bekend vir sy werk onder meer oor die "Tau neutrino" (oftewel "God particle").

Mag Jesus Christus ons Trooster, die enigste in wese en wete in alles en almal se oomblik voor die biljoenste van ’n triljoenste sekonde net na die Oerknal, self Haar openbaring in elkeen se hart bring wat hier lees.

Namaste!

Hindoe-, Moslem-, Joodse, katolieke en Boeddhistiese liefde,

Cornelius Henn