In my droom sit ek weer agter op die motorfiets in Indië,
kamera wankelrig in die hand,
die pad kronkel soos ’n nat tong onder ons deurgeslyte bande,
en die gloeiende Oog van die kamera brand ’n gat deur
die immergroen bome, die wit oggendlig wat flikker-en-spat
aan weerskante, ons hare wapper verlore – windverstrooide
woorde - en ons wit dansende hande gryp na vlietende skadu’s
in die glibberige pad.
En die ewige wind wat in my ore druis, die wind soos ’n simfonie …
Daardie dag was ’n kanvas, ons die gloeiende kwasstreep in vaart.