Hoëveld heimwee
Die gras waai spelend in die wind se geklank,
en die son groet die oppervlak van die land.
Die laatmiddagskadu draai stadig en lank,
en my gedagtes begin dwaal oor die koppiesrant.
Ek onthou die geklank van jou stap se gesang,
en die diepte van jou siel se wandel heen.
Ek onthou die gebede van ’n groter gelang,
en die sagte roepe na wysheid en seën.
So, ek bid vir die man op straat...
en die heldesoldaat...
en die wydsbeen-riet op Kerkstraat.
Ek bid vir die reën...
en soms die dae heen...
en selfs dat jy minderbevoorregtes ook moet seën.
Tog speel dié spoke in die vuur se gekraak,
en my gebede smelt vlugtig na smaak.
Gedagtes wemel in woede en wraak
in die wete, dat dit lei tot haat.
So mag die môreson my groet vanaand,
en die gras my gewete streel.
Mag U vir my sorg in die maand,
en mag die wind my gedagtes steel.
 |
 |
 |