Litnet

toe ek dood was, het ek basies
niks gedoen nie.
ek het gewag vir die son
om op te kom in die
stowwerige hoeke van my
kamer. ek
het voyeuristies na my eie
dooie liggaam in die
spieël gestaar, die vleis van die
been af getrek met my
tande, binnetoe gepraat en gewonder
hoekom niemand
my kan hoor nie.

toe ek dood was,
was die lewe een groot stryd om oorlewing.
elke sekonde was ’n
dagreis ver in die verkeerde rigting.
om te glimlag was soveel moeite soos
om ’n blokkiesraaisel in te vul.
ek het elke oggend
wakker geword met die stink onderklere
van gestorwe en vermoorde geliefdes.
daar was kriewelende kewers in my oë.
toe ek dood was, was daar
niks om voor te lewe nie
behalwe die vae hoop
op ’n beter gister.

toe ek dood was
was al my mynskagte onproduktief
en toegestop met ou bourommel.
elke dag was ’n leë koevertjie
wat ek moes oopmaak op soek na geld.
orals waar ek gaan, moes ek
die gebroke lyk van my eie gefolterde
jeug saamkarwei soos ’n
stilgebore kind op ’n driewiel, ’n
swaar stuk lyf wat groei en groei
en groei tot ’n reusagtige
gewas wat niks kan
voel nie.

ek was so dood. ek was
só in my moer.
my vingers was koud,
en my keel was seer en
gerasper van al die spreeus
wat wou nesmaak binne-in
hierdie lyf.
ek was ’n spelonk van woorde.
gedigte het uitgebroei
onder my armholtes
om doodgebore op velle getikte papier
te beland
waar hulle nog vir oomblikke
wriemelend lê en stuiptrek het
in die son.
dit was woorde van seerkry.
die pyn agter die papier, die
slymerige hulpkrete van die
gekerkerde digter was die enigste
ding in my lewe wat real was.

ek was buite myself
van doodgeid.
ek was ’n besoeker
in die boonste kamer
van my kop.
ek was toegesluit in die buitenste
ruimte. ek was
’n eier
wat wag
vir ’n hoender
om ’n kuiken te word.

toe ek dood was
het ek basies niks gehad om te doen met my hande nie.