Litnet

George Claassen het weer ’n polemiek aan die gang gesit oor die doen en late van dodebesweerders en okkultiste met die gebruiklike bewerings van kullery en oëverblindery en waarskuwings oor sogenaamde onsin verklikkers – vir die wat nie weet wat ’n onsin verklikker is nie – dit is gewoon ’n proses waarmee die agnostici soos Claassen iets wat hy nie kan verstaan en verwerk nie, onmiddellik etiketteer met die term ‘onsin’– gewoonlik sake spiritueel oor die algemeen.

Jan Rap het in sommige van sy skrywes al vir George Claassen ontbloot as ’n ou wat stellings maak sonder dat hy die bewyse vir sy stellings voorlê of selfs kan of wil voorlê. Dit het ons al vroeër gesien met my kritiek op Claassen se bespiegelings en wilde stellings van onomstootlike bewyse wat nooit gematerialiseer het nie.

Claassen is die selfaangestelde 'mnr bewyse van die Boland', daarom dat daar dalk meer as by enigiemand anders, van hom verwag word om ten minste aan sy eie standaarde te voldoen, terwyl hy self sarsies stellings oor sake Gods en darwinistiese tipe evolusie maak waarvoor hy gedaag word om bewyse te lewer, wat hy nooit doen nie en ook nie kan doen, nie. As hy uitgedaag  word (hy kan dit blykbaar glad nie verdra nie) dan doen hy een van twee dinge - hy kies die hasepad of hy takel die persoon van die uitdager (uiters gewilde en kenmerkende taktiek onder die agnostici), maar nooit verskaf hy sy bewyse vir sy eie uitlatings, nie. Uiteraard nie – meeste van die goed wat hy kwytraak, kan hy eenvoudig nie bewys voor lewer nie.

Onthou – dit is hy en ’n paar ander soos hy, wat altyd op bewyse aandring … natuurlik sonder om te besef wat die konsekwensies van so ’n blanko aanspraak vir hulle eie stellings is. Gewoonlik is dié aanspraak die deursigtige dun, lae muurtjie waaragter hulle wil skuil sodra hulle iets hoor wat hulle in hul agnostiese staat net nie kan begryp of verwerk nie. Dit sien ons deurdat hulle hul eie ooglopende onbewysbare uitlatings, veral oor die darwinistiese tipe evolusieleer, nooit as onsin aansien nie en ook nie daar vir bewyse soek nie – hulle maak sommer hulle eie ‘bewyse’ op.

Dan het Claassen nog die arrogansie om 'n uitdaging aan die dodebesweerster Theunissen te rig, naamlik dat sy haar doen en late aan wetenskaplike toetsing en blootstelling moet onderwerp. Hierdie is sekerlik een van die domste uitdagings wat ek nog teëgekom het op hierdie forum.

In die eerste plek dink ek Claassen is waarskynlik te bang om Theunissen persoonlik te gaan konfronteer - wanneer hy met sulke mense soos Theunissen te doen het, is hy buite sy liga nog voor hy aan haar voordeur geklop het. Daarom sal hy eerder soos 'n aasvoël iewers hoog in die takke met sy striemende aanvalle sit en kras op 'n 'veilige' plek en kyk wat hy kan aas as die mense (na sy mening) sou skeef trap. En dan, as sy dan by die universiteit van Stellenbosch opdaag by sy fasiliteit, waar Claassen hou en geborge voel, wat gaan hy met haar doen? Die hondjie wat uiteindelik die bus ‘gevang’ het? Is hy gereed vir haar? Watter toepaslike en effektiewe toets/e het hy waaraan hy haar kan onderwerp? Hoe kan hy kontroles opstel wat wetenskaplik objektief sulke spirituele fenomene kan ondersoek? Het hy die insig en kennis daartoe om behoorlike toetsmedia op te rig en ook die kontroles? Het hy hoegenaamd metodes en riglyne waarvolgens hy kan verseker dat daar wel 'n 'oorkant die styx', soos hy dit neerhalend noem, bestaan of nie bestaan nie? En as hy vasgestel het die 'oorkant die styx' bestaan wel, het hy metodes en toetse om te kontroleer wat die identiteit van die dooies is waarmee Theunissen glo kontak het of om te verseker dat sy hoegenaamd met die dooies – die regte dooies - praat?

Kortom, is Claassen hoegenaamd opgewasse vir sy eie uitdaging? Dit wil nie so voorkom nie, te oordeel na die uiters oppervlakkige en onwetenskaplike aard van die werkswyse van sy eweknieë wat hy in sy artikel vermeld.

Ek meen te sê, weet Claassen en sy eweknieë hoegenaamd wat aangaan? Of gaan hulle gewoon 'n baie onwetenskaplike onbewysbare aanname maak en sê dat daar nie 'n 'oorkant die styx' bestaan nie en dan alles oor daardie kam skeer - want dit is wat hulle met al die ander dinge doen wat hulle nie kan begryp nie.

Maar te oordeel na die Claassen eweknieë se hantering van hierdie soort van spirituele sake, sal hulle maar die normale agnostiese roete volg as wat hulle met alle ander sake spiritueel en sake Gods doen … hulle krap daar waar niks te vinde is nie en dit is op die materiële oppervlak langs – alles wat jy fisiko-materieel sintuiglik kan waarneem, met ander woorde, daar waar die onsienlike, spiritueel manifesteer, terwyl die bron en oorsprong van die manifestasie geheel en al onsigbaar en onontdek bly … vir hulle.

Daarom oordeel hulle die sien en hoor van okkultiste, die dodebesweerders soos Theunissen, maar hulle weet nie waar die sien en hoor vandaan kom nie. Net soos hulle die protagoniste van die Theunissen tipe dodebesweerders kritiseer omdat dié net die ‘sukses’ gevalle aanhaal en na verwys, net so doen hulle as antagoniste die teenoorgestelde - hulle ignoreer die sukses gevalle maar laat die klem net op, wat hulle as raaiskote tipeer, val. Is dit wetenskaplike metode? Maar om dit te doen, interpreteer hulle daardie deel van die modus operandi en stellings van die dodebesweerders wat hulle kan waarneem, sonder om te begryp wat hierdie waarnemings onderlê in die spirituele realm.

Hoewel daar sekerlik opportuniste en swendelaars is wat hulle as dodebesweerders voordoen en verdwaalde en onbeholpe mense se liggelowige fopbaarheid uitbuit sónder dat hulle die okkultiese ding werklik kan doen, is dit nie in alle gevalle so nie. Daar is heelwat dodebesweerders en okkultiste wat die okkultiese dinge werklik doen, maar die agnostici sal die verskil nie ken nie. Dit is duidelik dat die Penn & Teiler vuilbek spannetjie, byvoorbeeld, spesifiek ook sulke onbeholpe swendelaars uitgesoek het vir hulle program en die wie weet hoeveel ander,  wat hulle nié kon vasvang nie, wat die ding regtig doen, bloot weggelaat het. Hoe sal hulle as agnostici dan nou ook weet waarvoor om te kyk?

Die tergende kwessie bly egter staan – soos met die Penn & Teiler spannetjie … die ‘swendelary’ wat hulle kamstig ‘openbaar’ is darem nét te dik vir ’n daalder. Die waarskynlikheid is dat hulle ’n fop-spannetjie van hul eie opmaak en dié se kamstige ‘swendelary’ dan opneem. Hoe anders? Hulle het ’n punt om te maak en hulle is so duidelik soos daglig bevooroordeeld en onkundig en agnosties. Watter werklike operateur sal nou toelaat dat hulle foppery en swendelary só gerieflik deur die vuilbek aanbieders ontbloot word? Nee wat, ek dink dit is die éíntlike swendelary – daardie aanbieders se eie fopsessie wat hulle op tou sit. So kan mens ook glad nie peil trek op die gevalle wat Claassen noem, nie.

Dodebesweerders maak staat op die vorms en vraelyste wat deelnemers aan die programme vooraf moet invul, vir ’n baie bepaalde rede – nie soseer om dit self te memoriseer nie, maar omdat daar in daardie vorms persoonlike inligting van sulke deelnemers vervat word. Materiële mediums is baie belangrik in die beoefening  van die okkulte om die verbintenis tussen deelnemer en demoon te bewerkstellig.

Maar wat die skeptiese klompie wat deur Claassen nagepraat word, nie kan bewys nie, is dat die okkultiste vooraf al daardie inligting memoriseer én met die regte deelnemers se gesigte verbind, sodat hulle dit dan kan gebruik in die interaksie met die deelnemers – dikwels nege verskillende mense. Maar om dit te doen, moet elkeen van daardie dodebesweerders bonatuurlik gevorderde perseptuele en geheuevermoëns hê, veral in die kort tydjie vooraf tot hul beskikking. Dus, die Claassen-tipe skeptikus kan nie soiets bewys nie en maak net eenvoudig so ’n aanname en werk vandaar verder, omdat dit al is wat hulle beperkte verwysingsraamwerk van die onderwerp, hulle toelaat om te doen. Net daar, laat hulle eie onwetenskaplike metode dus alles wat daarop voortgebou word, in duie stort en is hulle afleidings wat op so ’n aanname gebaseer is, dus niks werd nie en hoogs spekulatief en onwetenskaplik.

Daar is gewoonlik nege verskillende deelnemers – die nommer 9 het baie spesifieke okkultiese betekenis, wat hulle as ’n perfekte getal sien as synde die eerste onewe vierkantsgetal. In satanisme is die getal 9 die getal hekse priesteresse wat ’n kring vorm om hul grillerige bedrywighede te bewerkstellig en hulle glo dat so ’n kring van nege drie triade voorstel wat groot energie vir hulle hekseprosesse sal opwek. Die getal nege verteenwoordig ook vir die okkultis die embleem van materie – die skakel tussen die spirituele en die fisiese (materiële) liggame van die groep deelnemers. Nege is ook vir hulle ’n magiese getal, omdat nege, byvoorbeeld, met bykans enige getal tussen 1 en 20 vermenigvuldig kan word en die som van die getalle van die resultaat gewoonlik weer 9 gee. Vir die satanis, wat juis rebellie teenoor Christus propageer, het die nommer 9 besondere betekenis omdat die HERE Jesus Christus se sterwensuur aan die kruis, juis die negende uur was (Markus 15: 34-37).

Dus, een van die eerste verklikkers dat die okkultis wat die dodebesweerdery wil bedryf van die soort wat Theunissen doen, werklik met okkultisme te make het, sal in die getal aktiewe deelnemers van elke sessie gesien word – 3, 6, 9 of 13.

Penn & Teiler, twee (eintlik die een ou grote) uitgesproke vloekende, vuilbek agnostici, se program oor die onderwerp is so oppervlakkig soos mens dit van agnostici kan verwag en openbaar niks van wat werklik aangaan nie. Net soos ons by Claassen se behandeling van die fenomeen sien.

Wat egter werklik gebeur, is dit ’n okkultis ’n medium, ’n skakel, nodig het waarmee die okkultis dan verbintenis kan bewerkstellig tussen ’n demoon en ’n deelnemer (die persoon wat die vorm invul en deelneem). Die vorm wat deur die deelnemer ingevul is, bied so ’n skakel, ’n medium. Die rede hiervoor is dat die okkultis nie werklik in die spirituele realm kan insien nie,  maar slegs op baie beperkte skaal spiritueel kontak kan bewerkstellig met demone in daardie realm. Daarom weet die okkultis nie waar om te begin nie en ook nie watter demoniese realm om op te soek nie. Die vorm en die inligting daarop en veral die handskrif of handtekening daarop, is die medium of skakel en daardeur het die demoon het toegang tot die inligting op die vorm én die persoon wat die vorm ingevul het. Die dodebesweerders hoop maar die demoon wat reageer is die korrekte een, maar het geen manier om dit te kontroleer nie. Die doderyk en die okkultiese spirituele realm is nie werklik vir die mens toeganklik nie en die werklike afgestorwene (te onderskei van ’n demoon wat ’n gevalle engel is – sien Openbaring 12:7-9) is ook nie by magte om met die lewendes te kommunikeer nie (Lukas 16:21-31) en diegene wat dit by die dodebesweerders waag, doen dit op eie risiko. Daardie demoon (demone is relatief vrybewegende spirituele wesens terwyl afgestorwenes glad nie vryelik met lewende mense kan verbind nie - Job 10:21–22?; ?Psalm 88:6?; ?115:17) kommunikeer dan met die dodebesweerders asof dit die oorledene is, oor die inligting wat op die vorms is en ook oor enige ander inligting wat in die demoniese realm, omtrent so ’n afgestorwe mens bekend is. Die okkultis het geen beheer oor die demoon nie en die demoon kan die okkultis peper met inligting oor deelnemers op ’n lukrake en selfs foutiewe basis.

Dan kan die skakel (kommunikasie) tussen demoon en dodebesweerder ook óf gekompromitteer wees óf die dodebesweerder interpreteer die demoniese inligting verkeerd en maak dus ‘foute’ wat deur vraagstellings en ophaling van inligting uiteindelik ‘uitgesorteer’ (uitgesif) word – vandaar die vinnige pratery met die sarsie inligting wat só gekommunikeer word.

Die ander probleem is dat daar in die demoniese realm in sommige gevalle geen kontak met of kennis van die gesogte afgestorwene is nie, aangesien die afgestorwene nie in die demoniese realm verkeer nie, waarskynlik omdat die afgestorwene ’n gelowige persoon is, wat nie daar is nie. Dan sal die demoon ‘gorrel’ en die okkultis sowel as die deelnemer in elk geval mislei.

Byvoorbeeld, hoewel daar agtergrondkennis van afgestorwenes en hul lewende naastes bestaan en gebruik word om 'n aanknopingspunt te kry, is die demone en afgestorwe geeste ook nie waarsêers en alsiende nie en is die demoniese kommunikasie net so afhanklik van beskikbare feite soos lewendes daarvan is, en sal demone en afgestorwe geeste ook nie die vermoë hê om vanuit die doderyk - die 'anderkant van die styx' waarna Claassen neerhalend verwys - enige verborge feite te kan ontbloot nie en sal sulke demone die okkultis (Theunissen) op 'n dwaalspoor lei ten opsigte van onbekende en verborge feite net soos lewendes daarmee sal dwaal – hierdie geld veral ook vir waarsêery.

Dit is ook foutief om te dink dat enige ware gelowige mens van Theunissen se 'dienste' gebruik sal maak - dit is praktyke wat tot die verbode okkulte behoort (Levitikus 19:31; 20:27; Deuteronomium 18:10-12), ongeag die mooi kleertjies van Goddelike betrokkenheid wat sy daarvoor probeer aantrek – dit is alles leuens want God verbied dit (Openbaring 21:8). Koning Saul van destyds het so 'n dodebesweerder heks se dienste gaan gebruik (1 Samuel 28:7-8) en dit het hom baie duur te staan gekom. Dit is demoniese aktiwiteit en misleiding en demoniese aanklamping is aan die orde van die dag en is glad nie verbasend dat die stomme mense wat na Theunissen en kie gaan, bedroë daarvan afkom, nie.

Dus, dodebesweerdery werk dus meestal nie, maar om heel ander redes as wat die agnostici probeer gee daarvoor. Ek kry dus ook die slagoffers baie jammer, maar tog moet hulle ook die verantwoordelikheid dra vir hulle eie keuse om hoegenaamd daaraan deel te neem. Baie van hulle word waarskynlik bedrieg deurdat die okkultiste voorgee dat dodebesweerdery en ander okkultiese werke ’n Godgegewe gawe is. Dit is geen gawe nie, maar ’n vervloeking, maar die ydellike misbruik van God se Naam (weereens), mislei liggelowige én ongelowige mense op die koop toe.  

Die agnostici het bykans geen idee of insig in wat daar gebeur nie. Dat daar wél ’n ‘anderkant die styx’ is, is verseker … en die toegang daartoe word al vir duisende jare verbied – deur God.

Kobus de Klerk