“Foucault se selfonderbrekende ondersteuning van kritiese oorwegings tydens die Irannese Revolusie van 1978 tot 1979 was nie ’n argelose verontagsaming van intellektuele verantwoordelikheid nie, maar eerder ’n prinsipiële vermyding van die arrogansie van diegene wat aanspraak maak op gesaghebbende insigte oor sake waaroor ‘ons Westerse Ander’ eerder moet swyg.”