"Ek voel anders as ander mense": inskrywings

  • 1

Hier verskyn die inskrywings wat vir die kompetisie "Ek voel anders as ander mense" ontvang is.

Inhoud

Emma van der Walt Ronelle Fleischmann
Marissa du Plessis Sonja Theron
Chrizelle Strydom  

 

Emma van der Walt, graad 10

’n Fratsgolf vir Sebastian

Sê nou maar jy besluit op ’n sonnige Kaapse dag om die Rooi bus na Houtbaai te neem. Jy sal seker teen die rooi baksteenmuur van die kaartjiekantoor leun, die Waterkant en hawe ’n dowwe agtergrond. Vir ’n oomblik wonder jy of jou deelname aan so ’n drastiese toeriste- aanloklikheid jou Kaapsheid verdof. Na ’n fyn bepeinsing tog aan die staalpyp klou en jouself na die binnekant van die voertuig hys. In jou rugsak grawe vir die kanariegeel oorfone, dit inderhaas inprop, net om uit te vind dat jou ouditiewe Peninsula-toer sal in Frans geskied. Soek na die verstellings. Daar’s hy, nou om in te neem.

Wanneer Kirstenbosch se paleiswonings wit en rojaal verbyflits, sal jy vir jouself sê : “Niemand interessant kan tog hier woon nie.” Jy’s heel waarskynlik reg. Behalwe natuurlik vir Melkbosstraat 663. Want sien, hier bly ’n doodgewone ma, ’n doodgewone pa en Sebastian (nie so doodgewoon nie). ’n Ma wat bak en tuinmaak. ’n Pa wat baie geld maak, en op Saterdae golf speel. En dan natuurlik Sebastian. Mure beplak met artikels oor die 2001 tsunami in Margate, dokumentêre oor die bedreigde spesies van die inheemse Suid-Afrikaanse koraalrif, stories oor die see en Moederaarde se tektoniese wraak op die mens, die Latynse name van skaaldiere endemies tot Kaapstad. En natuurlik ook Hercules, op die Kiaat-boekrak in die hoek.

Mense sê Sebastian is anders.

Hy’t darem vir Hercules. Maar Hercules praat nie vreeslik baie nie, bly in ’n Consol-fles met soutwater gevul (sommer uit die kaai geskep) en het een te veel vin om die ideale vriend te wees. Hy’s dalk nie die ideale vriend nie, maar hy’s ’n uitstekende kelkievis.

Sebastian sou altyd in verwondering na die blou tenks by Two Oceans staar, so asof hy oortuig is daarvan dat mens fratsgolwe tussen die visse en seegrasse kon gewaar, indien mens dit met ’n fyn oog bespied. Sy hand uitgestrek na die stil water agter die verdonkerde glas. Hy kon ure in die gange ronddrentel en onhoorbare goed mompel oor die kosmos en die verlede en die toekoms.

 Sy doodgewone ma en pa sou ongeduldig buite wag, die liggies van die Waterkant en die hawe in die agtergrond. Wag. Kwaad word. Na die ingang marsjeer, verby die blou draaihekke beur en sy donker krulle tussen die skare probeer soek. Oplaas vind, nader stoom, hom aan sy vyandig gebalde vuisie gryp en na buite gesleep. Sy doodgewone pa sou inderhaas probeer verduidelik dat gewone mense met gewone probleme, soos hy wat Sebastian was, nie net elke dag langs die hawe kan lê en kyk hoe die kratte gelaai word nie. Haastig, ongeduldig.

 Buite sou hy die klapwiek van ’n blinde seevoël in die nag hoor, saggies na sy ouers draai en mompel dat hy nog besig was om na die kluisenaarkrappies te kyk. En die uitheemse seesponse. Sy doodgewone ma sou op haar knieë voor hom gaan sit, krampagtig met haar hande na sy bo-armpies gryp. “Jy kan ander dag na die sponse en die wiere kyk, Sebastian! Ander dag na die kluisenaarkrappies, en die krewe, en die robbe, en die grasse, en die kelkievisse!”

 Sebastian sou net sy kop in verwondering skud en die roesbedekte Consol-fles omhoog hou. “Hoekom sou ek na die kelkievisse kyk? Ek het mos vir Hercules ...”


 

Ronelle Fleischmann, graad 10

“Weirdo!”

“Jy lyk soos ’n 70's loser met daai haarstyl van jou!"

"Wanneer gaan jy weer terug na daai dump waar jy vandaan kom?" Hierdie is maar net ’n paar voorbeelde van die dinge wat vir die skool se "outsiders" gesê word.

Van ’n baie vroeë ouderdom het ek gedink ek is ’n alien wat gekom het om planeet aarde te verwoes of een of ander "wannabe" van Frankenstein se onbeplande wetenskaplike ontploffing is! Mense kyk my nog altyd vreemd aan, maar daai tipe kyk wat jy vir jou hond gee wanneer hy vir die soveelste keer op jou gunsteling mat piepie.

Ek's daai meisie wat namens die hele klas vir ’n onderwyser sal sê as hy of sy nie die klas behoorlik aanbied nie of onregverdig teenoor ons optree. Ek sal ook alles in my vermoë doen om iemand te help wanneer hy of sy deur ’n moeilike tyd gaan. En waar almal rondom my eerder vir hulself die nuutste H&M-somersrokkie sal koop, sal ek eerder my aandete vir ’n honger straatkind gaan gee.

Boelies vind my uithouvermoë, goedhartigheid, vriendelikheid en lojaliteit intimiderend. Daarom is ek gewoonlik heel bo-aan hulle teikenlysie, alhoewel hulle my nooit plat op die grond sal kry nie! Soms maak ek asof ek ’n karakter uit ’n feëverhaal is wat ook eendag my eie gelukkige einde sal hê.

Omdat ek dinge anders doen as die ander kinders, staan ek bekend as die onbekende wese waarna almal verlang, maar nooit sal erken nie. Op ’n stadium het dit vir my gevoel asof ek nooit werklik ’n mens kon wees nie, want volgens my skoolmaats tree g’n mens só op nie!

Daagliks word ek herinner dat ek nie goed genoeg is om ooit iets in die lewe te bereik nie, al kry ek 90% vir wiskunde! Daar word onmoontlike prestasies van my verwag en gesê dat ek nie sukses werd is nie. Ek is ’n bedreiging vir al wat ’n populêre meisie is omdat ek kan sê hoe ek regtig oor sekere dinge voel en daarna die gevolge daarvan kan dra.

In die klas is ek die "witbroodjie" wat, volgens my klasmaats, alles kan regkry met die onderwyser. My werk is altyd op datum en netjies, ek leer vir al my toetse (of dit nou tel of nie) en my take word al weke voor die tyd ingehandig. Ek was nog altyd die "odd one out" in al my groepies en het nog nooit werklik by enige vriendekring ingepas nie. As ek nou daaraan dink dink ek nie ek wou regtig êrens "inpas" nie, ek wou eintlik net aanvaar word.

Om anders te wees is nie altyd vervelig nie en om normaal te wees is nie altyd lekker nie. Miskien kán "weird" die nuwe Charlize Theron, en "pliggie" die nuwe Thomas Edison word.


 

Marissa du Plessis, graad 12

Ontspoor

Sy mond was die sterre, want soms het hy my die geheime van die heelal vertel.

Sy hart was wild, ’n hele wêreld vasgevang in ’n kind, ’n anderste kind. Soos die wolke was hy, hoe nader ek gekom het, hoe meer het ek geweet ek sou nooit deel kon raak, deel kon raak van sy abstrakte liefde nie. Vanaand dieper en dieper onderwater. Tot jou gesig ’n duidelike beeld word.

Môre is jy somer.

Ek wil gewoond raak aan die môreson. Die somerson. Soms maak ons oorlog, oorlog met woorde, net woorde. Saam veg ons teen die wreed van die wêreld.

Ek het versuim om te sê, storieverteller luister na my. Laat my toe om jou te verewig, in my drome, gedagtes, gebede met pen.

Mag ons heelnag dans, mag die sterre ons geheime afluister, die maan vir ons lag en die wind vir ons sing, want vanaand steek jy vure aan diep, diep binne my.

Storieverteller, hoor jy wat ek sê? Jy laat my ontspoor van die hede en dwaal na die ver gedroomde toekoms.

Storieverteller, luister jy?

In die donkerste nag soek ek die helderste siel wat saam met my die skadu-monsters en ster-kersies aandurf op soek na ’n uitkoms.

’n Uitkoms sodat ons kan lief wees. Ons anderste lief te kan wees. Net wees.

Storieverteller luister jy nog?

Dis ek.

Jou lenteblom.


 

Sonja Theron, graad 7

Jy kan stap in ’n plek in en niemand sal eers besef dat jy ingestap het nie. Jy voel al klaar asof jy nie daar hoort nie.

Baie mense probeer harder praat of beter aantrek om net in te pas of om aandag te trek. Baie meisies dink hulle moet inpas om populêr te wees, maar ek het onlangs besef dat om populêr te wees, glad nie ’n teken is van waarnatoe jy in staat is nie.

Daar is ook baie mense wat glad nie inpas nie, want hulle het ’n persoonlikheid wat nie inpas by die perfekte poppies wat in die klas sit en wat dink hulle is beter as jy nie.

Dan kom ons by my. Ja, ek is bietjie vreemd, en anders, maar ek hou van wie ek is! ’n Mens kry net een kans in die lewe om te wees wie jy is en tevrede daarmee te wees.

My vreemdheid het my al baie hartseer berokken, want die kinders sal sleg praat oor my by die skool. Om dit te verander, het ek probeer verander. Ek wou aantrek en optree soos die ryk en populêre kinders, en dit is waar dit ’n probleem geword het.

Ja, my hele voorkoms het soos almal gelyk, en as almal gesê het “boo” het ek gesê “ba”. Dis hoe ek al meeste van my ware vriendinne verloor het.

Toe ek in graad 6 was, was dit die jaar van prefekte kies. Dit was die jaar wat ek besluit het om my persoonlikheid te verander, sodat ek uiteindelik saam met die populêre kinders in die leerderraand kon wees. Dié Oktobermaand het gekom en ek was toe nie gekies om deel van die leerderraad te wees nie. Dit het gevoel asof my hele lewe inmekaar geval het. In Graad 7 het ek nog vriende verloor, want net soos ek die vorige jaar wou, wou almal net met die leerderraad vriende wees en die mense wat ek gedink het was my vriende het my toe in die rug gesteek met ’n groot steak-mes! Ek het toe besef, dat al dra ’n aap ’n goue ring, hy is en bly ’n lelike ding!

Ek is ’n swemmer en ek oefen baie hard sodat my droom om eendag Olimpiese spele toe te gaan waar kan word. Maar my beste vriendin sê sonder om te blik of te bloos dat ek nie ’n goeie vriendin is nie, want ek kan nie kuier in die vakansies en naweke nie. Swemmers het nie ’n normale lewe soos ander mense nie, maar die feit dat sy so oor my dink is belaglik. Net omdat ek anders is as sy? Dan wonder ek wat sy nog oor my te sê het, aangesien al my ander vriendinne (of eerder, wat ek gedink het my vriendinne is) my nou weer skielik ignoreer.

Ja, ek voel anders en ja, ek het nou nie die beste vriende gehad nie, maar dit het my nooit gestop om te glo dat ek mooi en geseënd is, nes ek is!

As jy dink dat jy te vet of te vreemd is, dink net: “God het my so geskep1”

Wees trots op wie jy is, want jy weet nooit of al die poppies en mense wat jou so gekritiseer het op skool, eendag op die televisie vir jou gaan kyk en sê dat hulle die grootste fout van hulle lewe gemaak het nie.

Geniet die lewe terwyl jy nog daarin is.


 

Chrizelle Strydom, graad 9

Hoe voel dit?

Nog ’n groter vraag is: Hoe voel dit om deel te voel? Deel van die samelewing - dat mense jou nie snaaks aankyk nie, maar tog opreg in jou belangstel.

Ek hoor nou al ’n klomp bejaardes in die agtergrond kommentaar lewer oor hoe dit “net ’n fase is” en “sy is maar net op daai stadium” of die klassieke, “Vandag se jongmense. In ons dae …”

Ek hóú nie van die manier hoe alles groepeer word nie. Maar hoekom wil ék dinge anders doen?
Ek hou nie van die manier hoe almal groepeer word nie.

Wel, die kans dat daardie “tipe” op wie ek hierdie stelling mik, dit ooit sal verstaan is nie realisties nie. Sodra ons almal – wat nie in die boksie inpas nie – dan net sal probeer om die wat hulself beseer om in te klim en dan eintlik besef hulle pas nie, weer uit te help.

Ek onthou kleintyd goed. Ek onthou toe ek ’n haarkapster wou word en ander jong meisies se hare stylvol wou snip. Maar tog, dit het beteken ek moes die vaardigheid hê om met ’n skêr ’n reguit lyn te knip. Na vele jare en vele drome wat ook later vergeet was of in nagmerries verander het, het die samelewing, realiteit, my kom indoktrineer.

Dis moeilik om aan goed so “onrealisties” soos “wat as ons ag ure voor ’n bord sit, maar niks mag bevraagteken nie” dink. Dis veral moeilik as jy soos ek is, tydens die ag ure voor ’n bord eerder sit en dagdrome droom wat jy weet nie realisties genoeg is nie.

Wat as ek vir jou sê dat ek nog altyd ’n skrywer wou word? Boekrakke en boekrakke vol boeke wat ek sou skryf en met my gedagtes ander mense sou inlok na my wêreld. Maar die waarheid is dat nie alle boekuitgewers belangstel om ’n vyfjarige kroeskop-dromer se gedagtes te lees nie.

Wat as ek vir jou sê, dat ek nog altyd flieks wou maak en mense se aandag wou trek met behulp van ’n wit skerm. Maar die waarheid is dat min mense sou belangstel om ’n sewejarige puberteit-draadjie-gesig se flieks en animasies te sien.

Wat as ek vir jou sê dat ek eintlik nogal mooi kan skilder - al vandat ek ’n potlood kon vashou.
Dis al wat ek wou doen. Maar die waarheid is, wie sal nou ’n kindjie se “baie abstrakte” kunswerke teen hul huise se mure wil hang?

Wat as ek sê dat ek onlangs besluit het om eendag teater ’n stappie verder te vat, maar mens kan die onderlangse stemmetjies, gegrinnik en oogkontak raaksien. Want dis net die beste van die beste wat dit eintlik daar maak.

Die waarheid: my lewensdrome is nie realisties genoeg nie. Jy kry net een kans, een lewe … en een keuse kan alles opmors.

Eintlik weet ek ons gaan nooit verander nie.

Eintlik weet ek dat ons funksioneer volgens standaarde en reëls. Eintlik verstaan ek dat nie alle mense soos ek dinge kan verstaan nie. As ek vir almal in die mall glimlag en groet, hoekom loop almal net aan?

Hoekom is mense so bang vir anders wees? Ek het soveel gedagtes en idees wat ek wil deel, maar ek dink vir nou is een inskrywing, van een in-gedagte-dromer wat een sosiale aanvaarbare standaard moet volg en tog ook self bang is oor wat selfs net een persoon van haar kan dink.

Ek voel anders en ’n klomp ander mensies voel soos ek.

Eintlik is almal wat bang is vir anders, bang vir mense soos ons.

  • 1

Kommentaar

  • Reageer

    Jou e-posadres sal nie gepubliseer word nie. Kommentaar is onderhewig aan moderering.


     

    Top